Historia

    Bielcza leży we wschodniej części województwa małopolskiego, w odległości 15 kilometrów od Brzeska, na południowym krańcu Kotliny Sandomierskiej, w malowniczym, pełnym zieleni, równinnym pejzażu, w bliskości iglastych lasów, stanowiących pozostałość dawnej Puszczy Radłowskiej. Od zachodu i  wschodu jej terytorium opływają wody Uszwicy i Kisieliny, będące prawobrzeżnymi dopływami Wisły. Nazwę miejscowości wsi wiązać należy ze staropolskim słowem "biel", oznaczajacym bagno, albowiem w czasach lokacji Bielczy dużą część jej ziem zajmowały tereny podmokłe i bagniste. Nie ulega wątpliwości, że miejscowość szczycić się może starodawną i udokumentowaną źródłowo metryką historyczną, która sięga czasów średniowiecza. Po raz pierwszy o jej istnieniu wzmiankuje dokument z 1443 r., w którym biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki wraz z kapitułą zobowiązuje kanoników: Piotra z Cząstkowa i Jana Długoszado do poświadczenia zeznaniem na wiecu wiślickim granic wsi Radłów i Bielcza. Starodawna jest również duchowa metryka Bielczy, ponieważ pierwszymi jej parafiami były: najstrarsza w południowej Małopolsce parafia radłowska, erygowana wg. tradycji w 1084 r. oraz utworzona przez biskupa Bodzantę w 1364 r. parafia w Borzęcinie. 

    Najdawniejsze dzieje Bielczy wiążą się z jej przynależnością do biskupiego klucza dóbr radłowskich, który był w XI w. jedyną fundacją kościelną, powstałą z królewskiego nadania dla biskupów krakowskich. Jej centrum był Radłów, jako ośrodek administracji całego majatku ziemskiego, a także najstarsza w południowej Małopolski parafia z drewnianym pierwotnym kościołem, a potem gotycką światynią, wzniesioną w 1337 r. z fundacji biskupa Jana Grota. Była ona zatem pierwsza parafią, do której należeli wierni zamieszkujacy ziemie bielecką. Przypomnijmy, iż w tej własnie parafii w latach 1546 -1549 proboszczem był Stanisław Hozjusz, późniejszy biskup krakowski, kardynał, legat papieski, wybrany na przewodniczącego obrad Soboru Trydenckiego w 1563 r. 

    Dopiero w 1364 r., kiedy to biskup Bodzanta z Jankowa założył wieś Borzęcin i ustanowił tam nową parafię. Stała się ona ośrodkiem życia duchowego dla pobożnych bielczan. Pierwszą źródłową informacją o Bielczy jest wyżej wspomniany dokument z 1443 r. biskupa krakowskiego Zbigniewa Olesnickiego. 

    Wszystkie wsie wchodzące w skład biskupich dóbr klucza radłowskiego, po zajęciu przez Austrię ziem Małopolski wraz z Galicją, zostały w 1772 r. zabrane przez cesarza Józefa II, który przekazał je na rzecz utworzonego z konfiskaty majątku kościelnego Funduszu Religijnego, podlegającego państwowemu zarządowi cyrkułu Bochnia. Z zachowanych do dziś w archiwum bieleckiej parafii ksiąg metrykalnych wynika, iż w latach 80. XVIII w. w Bielczy żyło ponad tysiąc katolików. Istniała już wówczas drewniana kaplica. 

    Po roku 1819 radłowskie dobra cesarz Józef II darowuje hrabiemu Homaeszowi, od którego nabywa je baron Badenfeld. natomiast po 1972 r. kolejnymi ich dziedzicami są kolejno: krakowski bankier Ludwik Helcl, prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego Maurycy Straszewski, a po nim hrabiowie Henryk Dolański i Henryk Skrzyński. 

    Bielcza zawdzięcza utworzenie placówki duszpasterskiej ks. dr. Jakubowi Górce, profesorowi Seminarium Duchownego w Tarnowie. On to wyjednał gorącymi prośbami u ks. bpa Leona Wałęgi zgodę na przysłanie do Bielczy stałego kapłana, aby zagwarantować mozliwość regularnego odprawiania Mszy Świetej. Pierwszym wikariuszem z upoważnieniami proboszcza był ks. Jan Tokarz, który objął swe obowiązki 1 VII 1902 r., a tym samym w Bielczy ustanowiona została ekspozytura przy parafii w Borzęcinie. Jego następca ks. Paweł Szczygieł (od 1 VII 1904 r.) energicznie przystapił do budowy nowej świątyni w 1906 r. W niespełna dwa lata budowa okazałej świątyni, o bogatej architekturze, była ukończona, a 1 I 1908 r. ks. prałat Jan Pilchodprawił w niej pierwszą Mszę Świętą. W niedługim czasie, 12 v 1925 r., staraniem ks. Jana Chmiela, utworzona została w Bielczy samoistna i pełnoprawna parafia, a on sam mianowany został jej pierwszym proboszczem.